Column Thuis in Schiedam: BinnensteBuiten

De filmploeg van BinnensteBuiten kwam over de vloer: het klinkt gezelliger dan het is. Althans, dat dacht ik vooraf. In werkelijkheid begon het met een kleine gezinscrisis aan de keukentafel. Want ja, onze jongste zoon en zijn vriendin wonen bij ons op zolder, en dat vonden ze een goed onderwerp. Alleen… zij vonden het programma vooral iets “voor boomers”. Daar zat ik dan tussen twee generaties in.

De redacteur kwam langs en deed een dappere poging om onze zoon te overtuigen.

Ze wilden juist een jonger publiek bereiken, maar ook iets groters laten zien: hoe we anders kunnen wonen. Hoe generaties elkaar kunnen helpen in tijden van woningnood. Dat idee – mensen inspireren om hun huis te delen – kreeg zelfs een mooie naam: deelhuizen. En eerlijk is eerlijk, dat begon ons steeds meer aan te spreken.

Voor mij begon toen de echte stress. We wonen hier pas een half jaar en in mijn hoofd was alles nog “net niet af”. Ineens zag ik overal werk: muren die nog een lik verf konden gebruiken, hoekjes die niet klopten, styling die beter kon. Gelukkig viel de opname in de voorjaarsvakantie, dus ik kon los. Onze garderobe kreeg een make-over in roze met groen. Geweldig, al zeg ik het zelf. En natuurlijk… zag je er niets van terug op tv.

Onze oudste zoon kwam ook nog “even” langs, precies op een dag dat Sparta speelde.

Je voelt hem al aankomen: die had dus totaal geen zin om gefilmd te worden. Braaf verscheen hij, maar vertrok omdat hij maar een half uur had en Sparta daarvoor mag niets wijken.

Een huis vol kabels, lampen en mensen die overal nét iets anders van wilden. Maar wat een fijne ploeg was het. Warm en betrokken. Samen met de regisseur wisten ze precies de juiste sfeer te vangen, zonder dat het geforceerd voelde. Dat maakte alles een stuk relaxter dan ik vooraf had gevreesd.

En toen, na een dag filmopnames, bleef er uiteindelijk elf minuten over. Elf minuten waarin ons gezin, onze zolderbewoners en ons huis in Schiedam samenkomen.