Iedere keer als ik de Hoogstraat op fiets, maakt mijn hart een klein sprongetje. Het is moeilijk uit te leggen, maar er hangt een energie die me telkens weer raakt. Precies zeven jaar geleden opende ik hier de deuren van Galerie 158, zonder precies te weten wat er zou gebeuren. Wat ik wél wist: dit was de stad waar mijn werk en sinds deze maand ook mijn leven mocht landen.

Sinds 2018 zijn de ontmoetingen in de galerie mijn grootste inspiratiebron. De gesprekken met bezoekers, hun verhalen, hun blikken – soms zoekend, soms raak – hebben me op het idee gebracht voor deze column. Want telkens weer merk ik: juist door de ogen van anderen zie ik waarom Schiedam voor mij voelt als thuis.

De stad zelf speelt daarin een grote rol. De geur van mout die door de lucht zweeft, de molens die stoer boven de huizen uittorenen, de scheve pakhuizen die weigeren zich te laten temmen – Schiedam is rauw, gelaagd en altijd in beweging. Precies zoals ik het graag zie
En dan de mensen. Schiedammers kijken je recht aan, soms net iets té, maar altijd ontwapenend. Ik herinner me hoe ik mijn Rotterdamse vrienden mij voor gek uitmaken omdat ik een galerie in Schiedam ging beginnen. Want Schiedam daar wilde je toch niet wonen of gaan ondernemen? Maar ik zag kansen op de Hoogstraat en een galerie dichtbij het Stedelijk Museum Schiedam en werd verliefd. En nog geen twee jaar verder vroegen dezelfde vrienden of ik nog een leuk pandje of woonruimte wist in Schiedam? Want Schiedam dat naast Rotterdam ligt is direct, eigenzinnig en tegelijkertijd heel warm.

Galerie 158 is inmiddels meer dan een expositieruimte. Het is een woonkamer voor kunst en ontmoeting, een plek waar de stad en mijn werk elkaar vinden. De verhalen die daar ontstaan, maken dat ik telkens opnieuw besef: Schiedam is geen decor, maar de plek waar ik mij thuis voel.
En zolang mijn hart een sprongetje maakt zodra ik de Hoogstraat op fiets, weet ik één ding zeker: op de Hoogstraat klopt mijn hart het hardst.

Margi Geerlinks