Laatst las ik een tekst die me meteen raakte. Er stond dat rouw een beetje lijkt op glitter. In het begin is het overal: op je broek, je shirt, in je haar, onder je nagels… en ja, soms zelfs in je koffie. Je komt het tegen in elke kamer van het huis, op elk moment van de dag. En wanneer je denkt dat je alles hebt opgeruimd en het eindelijk weg is, vind je plotseling, dagen, weken of zelfs maanden later, ergens nog een verdwaald glinstertje. Alsof het zachtjes zegt: “Hé, vergeet me niet.”
En ineens is alles weer even terug. Maar deze keer glinstert het meer dan dat het een puinhoop is, omdat het je herinnert aan al het mooie.
Rond 4 en 5 mei stonden we stil. We herdachten wie er niet meer zijn. Levens die abrupt eindigden, verhalen die nooit afgemaakt konden worden. Stoelen die leeg bleven. En tegelijkertijd vierden we de vrijheid die daaruit is voortgekomen.
Misschien is dat wel precies wat die glitter zo goed vangt. Rouw is niet alleen verdriet om wat verloren is, maar ook een stille viering van wat er was. Van moed, van liefde, van het leven zelf. Iedere naam die werd genoemd, elke twee minuten stilte, was ook een manier om te zeggen: jullie worden niet vergeten.
En dan, een dag later, ga je weer door. Maar iets blijft hangen. In een verhaal dat je hoorde. In een naam die blijft nazinderen. In het besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Misschien zijn dat die glinstertjes.
Kleine momenten waarin het verleden even oplicht in het heden. Waarin je voelt dat wat geweest is, nog steeds met ons meereist. Want wat geweest is, blijft. In herinneringen. In verhalen. In hoe we met elkaar omgaan.
En soms, op een onverwacht moment, zie je het weer even glinsteren.
Liefs, Jasper
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie