Mick Finnegan uit Haarlem weigerde te zwijgen over het seksueel misbruik
HAARLEM - Mick Finnegan is een geblokte man, een rugbyspeler, die, als het erop aankomt, voor niemand een stap opzij doet. Dat was anders toen hij twaalf jaar was. “Ik was een iel mannetje”, zegt hij, “ik kwam amper boven de tafel uit en kon me niet verzetten tegen de man die me jarenlang seksueel misbruikte.”
Door Weert Schenk
Hij is nu 43 jaar oud. Pas sinds 2023 staat vast dat hij en zeker vijftien andere jongens, maar mogelijk tientallen meer, zijn misbruikt. Tegen de dader, inmiddels 92 jaar, begint dit najaar de rechtszaak. Mick wil hem dan in de ogen kijken.
Mick Finnegan is vrijwilliger bij Stem in de Stad in Haarlem, woonbegeleider bij het Leger des Heils, rugbyspeler/coach en zit op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen inmiddels in het derde jaar van een internationale opleiding tot social worker. En sinds kort is hij vader van een dochter. Dat hij veel bezigheden heeft, helpt hem, naast het contact met zijn psycholoog, om geestelijk fit te blijven en door te gaan met zijn leven. “Als je als slachtoffer niets doet, ga je kapot.”
Bij Stem in de Stad praat hij met mensen die in een moeilijke periode van dakloosheid en werkloosheid zitten, vaak gepaard gaand met alcohol- en drugsgebruik. Hij verwijst hen naar organisaties die kunnen bijstaan. En hij wil hen laten zien dat het goed kan komen. Mick is ervaringsdeskundige.
Hij groeide op in een achterbuurt van Dublin, waar armoede heerste, geweld en criminaliteit voorkwamen en op elke hoek van de straat verdovende middelen verkrijgbaar waren. Zijn vader was zwaar alcoholist en gewelddadig. Zijn moeder was, zegt hij, niet in staat om moeder te zijn.
Als kind al wilde hij mensen helpen, vertelt hij, en daarom werd hij vrijwilliger bij Sint John Ambulance, een soort EHBO-organisatie die bij evenementen paraat staat. Hulp bieden was niet zijn enige motivatie. Het werk bood hem ook een unieke kans om in een stadion gratis aanwezig te zijn bij belangrijke sportwedstrijden en concerten van popidolen. Bovendien kon hij er gratis eten.
Op die gouden plek voor Mick werd hij jarenlang bijna wekelijks misbruikt door de verantwoordelijke beroepskracht van St. John Ambulance. Eerst was hij bang om zich te verzetten en toen hij dat eindelijk wel deed, sloeg de man hem in elkaar, liet hem bijna stikken en verkrachtte hem. Daarna durfde Mick niet meer terug te gaan.
Mick, 15 jaar toen, vertelde het zijn ouders, maar die noemden hem een leugenaar omdat een man op zo’n hoge positie nooit zoiets zou doen. Ze trapten hem het huis uit. Niemand steunde hem. Ook bij St. John Ambulance werd zijn verhaal niet geloofd. Mick zegt dat hem geld werd geboden om te zwijgen. Volgens hem was dit precies het scenario dat de dader voor ogen stond. “Hij koos juist kinderen uit achterstandswijken, van wie hij wist dat niemand om hen gaf.”
‘Iedereen verdient het om gelukkig te zijn’
Zo onderging hij het keiharde bestaan als dakloze in Dublin, waarbij hij sliep in portieken en parken en soms letterlijk moest vechten om te overleven. Omdat hij niet kon omgaan met de hele toestand, greep hij naar de alcohol. Zo verschilde zijn leven niet veel meer van dat van zijn twee broers, van wie de een overleed aan heroïne-gebruik en de ander langdurig in de gevangenis verbleef.
Toen hij uiteindelijk toch onderdak vond en werk kreeg bij het Leger des Heils begon hij in Ierland campagne te voeren tegen seksueel misbruik van kinderen. Het stoorde hem dat kinderen niet worden geloofd, zoals ook in de katholieke kerk het geval was, ondanks dat er genoeg aanwijzingen zijn dat het gebeurt. “Ook ik werd niet geloofd, maar koppig als ik ben, ging ik door. Ik had niets te verliezen.”
Hij zegt dat ook bij St. John Ambulance bekend was dat kinderen werden misbruikt en dat de dader toch zijn gang kon gaan. “Zelfs in 2023, toen er onder druk eindelijk onderzoek was gedaan, wilde St. John het rapport geheim houden. En tot nu toe is met de meeste aanbevelingen in het rapport niets gedaan. Ik vrees dat er ook niets gaat veranderen.”
Het duurde 24 jaar voordat Mick met het rapport erkenning kreeg voor wat hem en anderen was aangedaan. St. John Ambulance kwam daarna slechts met een “slappe” verontschuldiging.
De dader heeft nooit van zich laten horen. “Eén keer heb ik hem thuis opgezocht om hem in elkaar te slaan. Hij belde de politie. Ik was dronken en werd gearresteerd.”
Zijn openlijke strijd tegen seksueel misbruik maakte hem in Ierland landelijk bekend. Hij trad veelvuldig op in de media, sprak met politiefunctionarissen, politici en hij correspondeerde met de Ierse president, die ervoor zorgde dat het onderzoeksrapport toch openbaar werd. Dat de president het voor iemand met zijn sociale achtergrond opnam, noemt hij “fantastisch”. De publicatie domineerde wekenlang het nieuws in Ierland.
Tot ruim drie jaar geleden bleef hij naast zijn werk een zware drinker “om de dag door te kunnen komen.” Volgens hem doen veel mensen met een traumatisch verleden dat. Hij zegt vooral veel te hebben geleden onder herbelevingen.
Tweemaal probeerde hij zichzelf van het leven te beroven, omdat hij niets zag om voor te leven. Bij de laatste poging werd op hem ingepraat door een kennis van het Leger des Heils. “Toen hij tegen mij zei: “I love you”, brak ik. Dat had nog nooit iemand tegen mij gezegd. Ik ben hem nog steeds dankbaar.”
Nadat hij gestopt was met drinken en therapie volgde, vertrok hij naar Nederland om international social work te studeren. Hij wil hij zijn eigen ervaringen wetenschappelijk kunnen onderbouwen, om mensen goed te kunnen helpen. Studeren kon niet meer in Ierland. “Ik ben vanwege mijn activisme een bekende Ier en dat heeft me niet populair gemaakt”, zegt hij, “Ik heb het gevoel dat ik het probleem ben, omdat ik naar waarheid heb verteld wat me is overkomen. Niet alleen in ogen van vreemden, maar ook in die van de nabije omgeving, heb ik de reputaties van familie, organisaties en gemeenschap beschadigd.”
Hij vond het moeilijk om van de drank af te blijven. Maar sinds het is gelukt, is hij opgetogen over wat hij meemaakt. “Ik ben nu echt aanwezig voor mijn vrienden, mijn collega’s, mijn werk. Vorig jaar liep ik zelfs de marathon van Londen.”
Hij leert Nederlands omdat hij hier niet meer weg wil. “Ik heb prachtige mensen om me heen en de kansen die je hier krijgt, zijn geweldig. Daar ben ik dankbaar voor. Ik heb een schitterend leven. Ik voel me zo gelukkig. Soms prik ik in mijn arm om te kijken of ik niet droom.”
Er is dus een weg om uit de ellende te komen, zegt hij. “Dat is mijn boodschap als hulpverlener. Maar je moet er klaar voor zijn en iemand kunnen vertrouwen. Voor de een duurt dat langer dan voor de ander. Ik wil zoveel mogelijk mensen helpen, want iedereen verdient het om gelukkig te zijn.”
Denk je aan zelfdoding? Neem dan 24/7 gratis en anoniem contact op met 0800-0113 of chat op 113.nl.
Ontmoetingsplaatsen in Haarlem
Nergens in Haarlem heeft een etablissement zo’n verscheidenheid aan medewerkers en clientèle als het Open koffieHuis in Schalkwijk. Hier raken mensen met heel verschillende achtergronden met elkaar aan de praat, terwijl ze elkaar op straat straal voorbij zouden lopen. Het aanloopcentrum van een andere Haarlemse organisatie, Stem in de Stad, is vooral bedoeld voor kwetsbare mensen. Haarlems Nieuwsblad portretteert medewerkers en bezoekers van deze bijzondere ontmoetingsplaatsen.
Meer nieuws uit Haarlem?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie