Column: Annemiek van Moorst - Duo’s

Wij hebben zelf geen hond. Misschien kijk ik daarom juist zo naar deze duo’s. Vroeger hadden we thuis een vrolijke zwarte vuilnisbakkenrashond. Zo’n hond waar van alles doorheen zat en die daardoor juist zo’n eigen karakter had. Bij manlief thuis waren ook honden. Daar liepen herders en poedels rond.

Een herder is waaks, slim en trouw. Zo’n hond lijkt altijd een beetje aan het werk, ook als hij gewoon naast je loopt. Hij houdt overzicht en voelt feilloos aan wat er gebeurt. De poedel heeft iets lichts, iets elegants. Ook slim, maar speelser en alerter op contact. Een beetje ijdel ook, al zal geen enkele poedel dat toegeven. Onze vuilnisbakkenrashond was onverstoorbaar en lekker gek.

Leken wij vroeger op onze honden of zit er nog steeds iets in ons karakter dat lijkt op deze rassen? Dit lijkt mij een interessant vrijdagmiddagborrel uitpluisidee: Welke hond past bij wie?

Dat we op onze honden lijken, is geen toeval. Binnen de sociale psychologie wordt al langer beschreven dat we geneigd zijn te kiezen voor wat vertrouwd voelt. Dat kan gaan om uiterlijke gelijkenis of om karakter. Daarna doet het dagelijks leven de rest. Wie samen wandelt, leert hetzelfde tempo. Wie samen oplet, ontwikkelt dezelfde alertheid. Je groeit ongemerkt naar elkaar toe.

Waarom willen mensen eigenlijk een hond? Ik denk vooral voor gezelschap. Voor het geluk van een kwispel bij thuiskomst. Een hond geeft ook structuur aan de dag en zorgt voor beweging in de buitenlucht. Manlief wil alleen nog een hond als deze vrij rond het huis kan lopen. Een vriend en ik willen wel een co-ouderschaphond, maar hij is er nog steeds niet.

Als ik mijn rondje boodschappen vervolg en het bekende duo weer zie verdwijnen om de hoek, denk ik: Wij hebben geen hond, maar misschien lijk ik wel een beetje op manlief. Volgens mij gaat het met stellen namelijk net zo. Dat ga ik voor de volgende column maar eens onderzoeken.