Frans Spijkerman: 40 jaar horecaondernemer in Purmerend
Frans Spijkerman werkte destijds als kantinebeheerder van de sporthal in het West-Friese Wognum en was vervolgens gedurende negen maanden eigenaar van een snackbar in zijn woonplaats Nibbixwoud. Op 1 januari 1986 ging hij aan de Neckerdijk 1 in Purmerend, samen met zijn toenmalige echtgenote Loes, de uitdaging aan waarnaar hij al zo lang op zoek was. Hij nam officieel het koffiehuis van Jan Blankendaal over.
‘Ik zat tien minuten aan de bar en wist: deze tent wil ik kopen’
Op 1 januari 2026 is het 40 jaar later; vier decennia waarin Frans, inmiddels 65 jaar en alweer heel wat jaren met zijn huidige partner Tineke (60), een brok geschiedenis schreef die zijn weerga niet kent. Het verhaal van Koffiehuis Blankendaal naar Spijkerman Eten & Drinken is er een van de lange adem en kent nauwelijks grenzen. En is nog lang niet afgelopen.
Receptie op 2 januari
Ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan is er op vrijdag 2 januari aanstaande een receptie bij Spijkerman Eten & Drinken. Van 15.30 tot 21.30 uur zetten Frans en Tineke de deuren wagenwijd open voor vrienden, bekenden, (zakelijke) partners en vaste gasten die in de achterliggende vier decennia van grote betekenis zijn geweest. Frans Spijkerman, wie kent hem niet. Met zijn hoed en vrolijke lach behoort hij tot een van de meest markante ondernemers van Purmerend. Lef, geen zee te hoog, het ijzer smeden als het heet is en diep respect voor zijn medewerkers. Het zijn zomaar vier typeringen die op hem van toepassing zijn en hebben geholpen om het ‘imperium’ Spijkerman Eten & Drinken, aan de rand van Purmerend, met succes neer en voort te zetten. Het was enkele maanden voordat de ultieme droom van Frans Spijkerman in vervulling ging. “Mijn toenmalige schoonzus werkte bij Jan Blankendaal. Ik zat tien minuten aan de bar en zei tegen haar: ik wil deze tent kopen. Mijn schoonzus antwoordde onmiddellijk dat Jan het nooit zou verkopen. Daar kon ik het mee doen”, vertelt Frans.
Snackbar in Nibbixwoud
Ondanks dat Purmerend nooit uit zijn gedachten verdween, besloot Frans een snackbar in zijn woonplaats Nibbixwoud te kopen. Deze moest en zou snel open, want de kermis in Nibbixwoud stond op het punt van beginnen. “Dat is altijd een gekkenhuis dus wilde ik dat de snackbar tijdens de kermis kon draaien.”
Na negen maanden kreeg Frans dan toch het verlossende telefoontje. Purmerend stond te koop. Uiteindelijk leek dat ook wel logisch, want Jan Blankendaal was eigenaar van het koffiehuis en Hotel Beemsterpolder. ’s Morgens vroeg ging hij naar de Neckerdijk om de zaak te openen, om later op de ochtend naar Beemsterpolder te verkassen, om daar de boel op orde te maken. “Ik hoorde dat Jan het koffiehuis aan nog iemand te koop had aangeboden. Binnen 24 uur zat ik bij hem aan de bar, om alles door te nemen. Uiteindelijk kreeg ik om half twaalf ’s avonds een telefoontje met de mededeling dat de zaak rond was. Zo kon het gebeuren dat ik op 1 november 1985 met de snackbar in Nibbixwoud stopte, en we op 1 januari 1986 aan de Neckerdijk begonnen. Het was snackbar weg, huis weg en op naar de nieuwe uitdaging in Purmerend”, herinnert Frans zich als de dag van gisteren.
Als Frans iets in z’n hoofd heeft
Sinds die tijd is er heel veel gebeurd. In het hotel-café-restaurant was het altijd een drukte van belang. Van bouwvakkers die om 05.30 uur aan een balletje gehakt zaten, tot de stamgasten in de late uurtjes. Terwijl het zakelijk gezien crescendo ging bleven de raderen van Spijkerman draaien, want een ding stond als een paal boven water: hij wilde verder groeien. En als Frans iets in zijn hoofd heeft...
Artikel gaat verder onder de video.
Snackbar Peri
In 1988 koopt Frans de naastgelegen snackbar Peri. Een jaar later wordt deze en de achterkant gesloopt. Vervolgens wordt alles opnieuw opgebouwd en is de eerste kleine zaal een feit. De tot dan toe dienst doende pijpenla (lange smalle ruimte) blijft intact en wordt efficiënter ingericht. Jaren later, in 1993-1994, wordt de serre aangebouwd. Enkele jaren eerder, in 1991, komt Tineke voor het eerst in beeld. “Op 10 juni van dat jaar was mijn eerste werkdag”, weet ze nog.
Dan besluit Frans om de panden aan de andere- en achterzijde van het restaurant aan te kopen. Te beginnen met het pand van Rob Keijser. Dat werd aanvankelijk gedwarsboomd doordat tapijtgigant NTU er vier appartementen wilde laten bouwen. “Gelukkig ging dat niet door, zodat wij verder konden met plannen maken”, aldus Frans. Café Mastenbroek was de volgende verovering. Musicorner zou volgen, wat in eerste instantie afketste, omdat de voorgestelde verplaatsing van deze hifiwinkel geen doorgang vond. “Gelukkig zijn we er even later, onder het genot van een biertje, toch uitgekomen. De mannen van Musicorner hadden het besluit genomen om te stoppen, zodat hun pand te koop was. Rond die periode opende Frans aan de Neckerdijk ook nog Het Wapen van Purmerend.
Tijdelijk naar over de Sluis
Toen alle tekeningen en toekomstplannen op tafel lagen, konden Frans en Tineke eindelijk verder bouwen. Het betekende dat Spijkerman tijdelijk verhuisde naar het pand van Jonk (nu Kriti) over de Sluis. Op 25 mei 2012, het was notabene Pinksteren, was de eerste dag van het hechte team in de tijdelijke vestiging. “Het was meteen een gekkenhuis”, zegt Tineke, nu bijna 13 jaar later.
Feestelijke opening
Bijna drie jaar daarna, om precies te zijn op 16 april 2015, kan de vlag aan Neckerdijk 1 eindelijk in top. Op die dag is de feestelijke opening van Spijkerman Eten & Drinken (op de gevel staat Purmerender Stadscafé). Wat de meesten niet weten is dat tijdens de grootscheepse verbouwing bovenop het horecabedrijf en onder de naam Neckerpoort 30 appartementen zijn gebouwd. Hiervan heeft WoonCompagnie er 25 afgenomen, de overige vijf zijn particulier verkocht.
“Veertig jaar ondernemen betekent niet alleen plannen maken en dromen verwezenlijken, maar ook tegenslagen overwinnen. Frans blikt daar nuchter op terug. “De crisisjaren waren pittig, evenals de periode dat de bank stop zei. Ook de coronaperiode sloeg er flink in. Maar we hebben altijd geprobeerd vooruit te kijken.”
Als ik terugkijk ben ik apetrots, maar krijg ik het ook nog weleens Spaans benauwd
Veel steun van collega-ondernemers
“Als ik terugkijk ben ik apetrots, maar krijg ik het ook nog weleens Spaans benauwd, want al droomde ik van het bedrijf zoals het er nu staat, achteraf denk ik weleens waar ik het lef vandaan haalde om het spel zo hoog te spelen. Daarbij moet ik zeggen dat ik ontzettend veel steun heb gehad van bevriende collega-ondernemers, waaronder Cees Vlaar, geldschieters (want het krediet van de bank had grenzen), de gemeente Purmerend, de provincie Noord-Holland en tal van anderen. Men bleef vertrouwen in me houden en daar den ik nu nog steeds dankbaar voor.”
Als Frits er niet was geweest...
Het hele plan is door EWP (Jeroen Klein) getekend en door Koning Bouw gebouwd. Daarnaast is Frans veel dank verschuldigd aan plaatselijke ondernemers, die de binnenkant hebben verwezenlijkt. Zonder de anderen tekort te doen hebben Gebroeders Winkelaar, Knook Totaaltechniek en Kluster Interieurbouw hierin een grote rol gespeeld. En dan is er altijd nog Frits Dix. “Als Frits er niet was geweest, had ik dit mooie bedrijf nooit kunnen verwezenlijken”, steekt Frans de loftrompet over Dix.
De steun vanuit externe hoek was dus enorm, maar een diepe buiging maken Frans en Tineke naar het team van medewerkers van Spijkerman Eten & Drinken. “Er is door de mensen heel veel werk verricht. Schilderen, behangen, accessoires kopen, omgaan met bepaalde situaties, ik kan het zo gek niet bedenken, maar het was voor hen ook niet altijd makkelijk. Het team heeft ontzettend hard meegewerkt om het te krijgen zoals het is. Het zegt veel over de betrokkenheid. Het is eigenlijk allemaal net familie”, aldus Tineke.
Drijvende steiger
Als kers op de toch al smakelijke taart werden dankzij bemoeienis van de gemeente Purmerend in het water van het Noord-Hollands Kanaal, pal voor de deur van Spijkerman, drijvende steigers aangelegd. Zodat eigenaren van boten kunnen aanleggen en in een wip plaats kunnen nemen op het door de Provincie Noord-Holland aan Spijkerman verhuurde terras.
Frans en Tineke zijn trots op hun onderneming. Met het betrokken en hechte team zorgen zij voor een beleving voor iedere gast. “Door de setting krijg je altijd het gevoel van huiselijkheid. Je bent nooit alleen. We verwelkomen heel veel vaste gasten. Deze zomer was het een lange periode mooi weer. We merkten toen dat veel nieuwe bezoekers ons terras aan het water ontdekten. Deze nieuwe bezoekers zien we nu het buiten guurder wordt, nog steeds terugkomen.”
Nog elke dag genieten
Zeker is dat het jubileum niet zijn afscheid betekent. “Zolang ik plezier heb in mijn werk, ga ik door,” zegt hij met een glimlach. “De horeca is mijn leven. Ik geniet er nog elke dag van als ik mensen zie zitten, lachen en genieten. Daar doe je het voor.”
Veertig jaar is een mijlpaal. Frans: “Je kijkt terug op duizenden gasten, honderden medewerkers, talloze verhalen. Dat maakt me trots. En ook een beetje emotioneel. Er zit een heel leven in deze zaak.” Bij dit jubileumjaar weten Frans en Tineke maar al te goed dat Frank, die momenteel chef-kok is, geen interesse heeft om de zaak op termijn over te nemen. Niet dat Frans en Tineke denken aan stoppen, verre van dat. We zijn hier nog lang niet klaar”, haast Frans te zeggen.
De horeca is mijn leven. Ik geniet er nog elke dag van als ik mensen zie zitten, lachen en genieten. Daar doe je het voor.”
Drie kinderen
Het is trouwens wel grappig dat Frank, als enige van de drie kinderen, zijn carrière vervolgde in het bedrijf van zijn vader. Maartje (39), de dochter van Frans, werkte op jonge leeftijd ook in het horecabedrijf, sloeg op 16-jarige leeftijd – naast haar studie - haar vleugels uit naar eetcafé Jo&Co aan de Koemarkt, maar is inmiddels moeder van twee kinderen. Frans: “We zijn dus ook al opa en oma.”
Maartje zat vroeger op het Da Vinci College, studeerde SPW 4 aan het Horizon College in Hoorn en behaalde haar Bachelor Pedagogiek aan de Hogeschool INHOLLAND, deed de opleiding NTI NLP en volgde met succes de HBO-opleiding Medische Basiskennis, Mens en Gezondheid. Ze werkte als Onderwijsassistent, Pedagogisch medewerker, Gezinshuis ouder, Consulent Cliëntondersteuning en Gezinscoach. De laatste jaren werkt ze als Jeugd & Gezinshulpverlener.
Kick (33), de jongste telg uit het Spijkerman-gezin, zat op 8-jarige leeftijd op de NKT Theaterschool, ging daarna naar de dansschool van Lucia Marthas en volgde een opleiding op de Fontys Academie in Tilburg. Tijdens het volgen van deze opleiding reisde hij een dag in de week naar Purmerend, om te helpen in de horecazaak van zijn vader. Kick speelde later in musicals, waaronder De Jantjes met onder andere Willeke Alberti. Inmiddels schrijft hij teksten en muziek voor onder meer Fien en Teun, Woezel en Pip en andere producties.
Je proeft de geschiedenis
Wie binnenstapt bij Spijkerman Eten & Drinken, proeft niet alleen goed eten, maar ook geschiedenis. Het pand ademt de sfeer van vroeger, maar met het comfort van nu. De inrichting, de houten bar, de door Knook vervaardigde bierpomp, het uitzicht over het water, de bekende gezichten op de door Erkamp gemaakte grote fotowand. Het is allemaal onderdeel van het vertrouwde beeld dat Purmerenders al veertig jaar koesteren.
De mensen, daar gaat het om
Frans vat het mooi samen: “Je kunt muren verbouwen en de kaart vernieuwen, maar wat echt telt, zijn de mensen. De gasten, de collega’s, de sfeer. Dáár draait het om. En dat is al veertig jaar hetzelfde gebleven. En zal nooit anders worden.”
