Column Stella @t Schiedam: Lokettist

Column
Stella Schaper
Stella Schaper (Foto: Mabel Böhms Media)

Een tijdje geleden kocht ik op station Schiedam Centrum twee vervoersbewijzen voor de kinderen naar Den Haag. Dat lukte vrij aardig met de automaat. Mijn kinderen hadden toen nog geen OV-chipkaartje. Zo vaak maakten we samen nog niet gebruik van het Openbaar Vervoer. En aangezien die kaarten een houdbaarheidsdatum hebben, besloot ik maar losse tickets te kopen.

Ware het niet dat mijn reisgenoot alleen een OV-chipkaart voor de metro had. “Ja, en nu?” Vroeg ik me hardop af. Die verontwaardigde vraag echode door de schaduwrijke entreehal van het station, want daar was geen mens te bekennen. Alhoewel mensen genoeg, maar geen mensen van RET of NS die mij konden helpen met dit probleem.

Er bekroop me een gevoel van nostalgie. Dat was vroeger toch veel gemakkelijker. Dan liep je naar een loket, daar zat dan gewoon iemand. En dan zei je door de plastic plaat met gaatjes: “Sorry, verkeerde kaartjes gekocht.” Die hielp je dan verder met een glimlach. Probleem opgelost, en kon je je reis vervolgen. Kortom leuke dag, dikke prima. Alleen, dat was toen.

Dus ik keek in eerste instantie 5 keer om me heen of ik niet toch ergens iemand met een uniform zag in de hal. Maar die waren er juist op dat moment even toevallig niet. Zelfs niet verstopt achter de betonnen palen. Er zat niks anders op dan maar willekeurig wat knoppen in te drukken van de automaat. Je weet gewoon dat het totaal geen zin heeft, maar toch hoop je op een stem aan de andere kant van de lijn. Die zegt, geen probleem. Hier heb je voor dezelfde prijs de juiste tickets, en door.
Ik dacht ineens aan mijn oudere medemens of aan mensen in lastige tijden of mensen met analfabetisme. Als ik dit als standaard reiziger al ingewikkeld vind, hoe moeten die zich in dit soort situaties voelen?

En dan te bedenken dat er zoveel initiatieven worden ondernomen om eenzaamheid te voorkomen of tegen te gaan. Misschien als er een lokettist op het station zou zijn, zouden wellicht meer ouderen het aandurven om met OV naar familie of vrienden te reizen.
Bovendien is zo’n lokettist de ideale persoon om even een praatje mee te maken, dat geeft vertrouwen op een station met betonnen palen en verduisterde gangen. Die snapt dat mensen fouten kunnen maken. Een automaat niet! En zeker die van RET/NS niet waar alleen duidelijk is hoe je 20 euro starttarief op je chipkaart moet laden om de trein te kunnen pakken. Ja, personeelstekort, I know!

Ik moest dus uiteindelijk ook metrokaartjes kopen. Duur ritje. Ja, die treinkaartjes kan je dan wel mailen, appen, sturen naar de vervoerder. En dat ging ik ook écht doen. Ze hebben 4 maanden door mijn huis gezworven en zijn uiteindelijk in de prullenbak beland. En de volgende keer pakken we de auto wel weer. Een stuk minder ingewikkeld, zelfs naar Den Haag…